Acht poten voor een olifant
Lees dit verhaal in de app
De verhalen worden alleen in de mobiele app gelezen. Scan de QR-code om deze pagina op je telefoon te openen.
Als je de app al hebt geïnstalleerd, tik dan om het verhaal te openen. Zo niet, installeer hem dan eerst.
Zo begint het verhaal
De potloodpunt kraste over het dikke papier. Astrid tekende de achtste poot onder de buik van de olifant. Sommige poten kwamen tot op de grond. Andere staken opzij. Ze legde de gum op tafel en hield het papier omhoog.
Haar opa zat in de leunstoel te lezen. “Opa, kijk eens wat ik heb gemaakt.” Hij keek op van zijn boek en glimlachte. “Hé, een olifant.” Astrid legde het papier weer op tafel, voor hem neer. “Ik ben zo terug. Ik ga even naar de wc.”
Opa legde de boekenlegger tussen de bladzijden en deed het boek dicht. Hij pakte de tekening en zette zijn bril recht. “Maar wat heb je nou getekend, een olifant of een spin?” vroeg hij wat harder, zodat ze hem kon horen. Astrid antwoordde vanuit de wc, maar door het geluid van de kraan verstond hij haar niet.
Wil je weten hoe het verdergaat? Lees en beluister het hele verhaal in de gratis Semillita-app — zonder reclame.
Gids voor gezinnen
💭 Waar gaat dit verhaal over?
Astrid is vijf jaar en wil haar opa een tekening laten zien. Hij denkt dat er iets verbeterd moet worden en verandert de tekening zonder het haar te vragen. Een middag bij opa vormt het begin van een verhaal over hoe pijnlijk het is als er niet naar je geluisterd wordt, en hoe je een band kunt herstellen nadat je iemand hebt gekwetst.
🧠 Wat leren de kinderen?
- Door te luisteren kunnen we ontdekken wat iemand wil uitdrukken, voordat we ons bemoeien met wat diegene doet.
- Respect voor een tekening betekent ook dat we toestemming vragen voordat we er iets aan veranderen, zelfs als we denken te helpen.
- Verdriet en boosheid verdienen aandacht, ook als degene die ons gekwetst heeft van ons houdt.
- Om het weer goed te maken, moeten we erkennen dat we iemand pijn hebben gedaan en met onze daden de keuzes van de ander respecteren.
- Ook volwassenen oefenen met het tegenhouden van een impuls, door even te stoppen voordat ze iets verbeteren of aanwijzingen geven.
- De tijd krijgen die we nodig hebben betekent dat we na een verontschuldiging nog verdrietig of boos mogen zijn en niet meteen hoeven te reageren.
🤝 Hoe praten we hierover verder?
- “Wat wilde Astrid volgens jullie delen toen ze met haar tekening naar opa toe kwam?”
- “Wat had opa kunnen vragen voordat hij de gum pakte?”
- “Hoe zou hij er voor Astrid kunnen zijn terwijl ze nog verdrietig en boos is?”
- “Als jullie iets laten zien dat jullie zelf hebben gemaakt, hoe zouden jullie willen dat iemand er samen met jullie naar kijkt?”
🎯 Pedagogische benadering
Het verhaal erkent het verdriet van een meisje van wie de tekening is veranderd zonder dat er naar haar geluisterd is. Ze verdient respect, ongeacht hoe goed ze kan tekenen. De verantwoordelijkheid om het weer goed te maken ligt bij de volwassene, die zijn fout kan toegeven en kan oefenen met het tegenhouden van zijn neiging om in te grijpen. Het meisje houdt haar eigen keuzes en krijgt de tijd die ze nodig heeft, zonder hem te hoeven troosten of meteen te hoeven vergeven. Het gesprek mag over de personages blijven gaan; de kinderen hoeven geen eigen ervaringen te delen.
Meer verhalen die je leuk kunt vinden
