Geïllustreerd kinderverhaal. Nora, een meisje van een jaar of zeven, zit in een kartonnen doos versierd met stifttekeningen (een raket, een zon, vissen, golven), met een arm omhoog en een stralend gezicht. Om haar heen een sliert sterren en een zeegolf, en kleurige vissen die door de lucht zwemmen, als haar verbeelding; stiften verspreid over de vloer van een gezellige woonkamer. Een verhaal over hoe verveling de verbeelding kan wekken, voor kinderen van 6 tot 8 jaar.

Verhaal uit de Semillita-collectieBekijk Semillita-collectie →

Het portaal van de verveling

Name: Het portaal van de verveling
Author: Semillita

Een reis zonder schermen

Vanaf 6 jaarGevorderdThuis

vervelingcreativiteitverbeeldingvrij spelschermvrije tijd

Lees dit verhaal in de app

De verhalen worden alleen in de mobiele app gelezen. Scan de QR-code om deze pagina op je telefoon te openen.

Als je de app al hebt geïnstalleerd, tik dan om het verhaal te openen. Zo niet, installeer hem dan eerst.

Zo begint het verhaal

Het was een regenachtige middag, en Nora zat helemaal in de tv. Niet echt, maar bijna. Het blauwe licht van het scherm kleurde haar gezicht, en haar ogen volgden alles wat daarbinnen bewoog. Buiten regende het. De druppels gleden langzaam langs het raam, een voor een. Nora zag ze niet. Nora hoorde niets behalve het deuntje uit de tv.

Ineens sloeg vlakbij de bliksem in. Het hele huis trilde van de donder. En, floep!, alles ging tegelijk uit: de lampen, de schemerlamp en Nora's tv. Het scherm werd zwart. Helemaal zwart, als een plas in de nacht. Nora bleef doodstil. In de kamer hing opeens een vreemde stilte. En in die stilte hoorde Nora voor het eerst die hele middag de regen.

Nora drukte op de afstandsbediening. Niets. Ze drukte nog eens, harder. Helemaal niets. Toen keek ze op. Het hele huis was grijs, in het schemer, zonder één lichtje aan. “Niks doet het!”, riep ze richting de keuken. “De stroom is uitgevallen, lieverd”, zei papa terwijl hij een kaars aanstak. “Er is onweer. En geen internet ook”. En hij zocht verder naar lucifers.

Wil je weten hoe het verdergaat? Lees en beluister het hele verhaal in de gratis Semillita-app — zonder reclame.

Gids voor gezinnen

Inhoudswaarschuwingen

Geen noemenswaardige waarschuwingen. Het verhaal begint met onweer — een donderslag en een korte stroomstoring — voorgesteld als iets gewoons en veiligs (papa is erbij en steekt kaarsen aan). Er is geen echt gevaar: de “gevaren” van de verbeelde reis (een regen van asteroïden, een octopus) worden opgelost door te ontwijken, zonder geweld. Geschikt voor 6 tot 8 jaar.

💭 Waar gaat dit verhaal over?

Op een regenachtige middag laat een onweer Nora zonder stroom en zonder internet achter. Haar scherm gaat in één keer uit en, voor het eerst die hele middag, is er niets dat haar van buitenaf bezighoudt. Nora loopt rond, klaagt, telt tegels, hangt ondersteboven over de bank… tot haar blik in een hoek valt op een oude kartonnen doos en wat stiften die ze in geen eeuwen had gebruikt.

🧠 Wat zullen kinderen ontdekken?

Dat verveling niet het einde is, maar het begin: als er niets te doen is, begint je hoofd zelf iets te maken
Dat de beste ideeën even op zich laten wachten: je moet een tijdje leegte verdragen voordat ze opduiken
Dat plezier ook bedacht kan worden, niet alleen gekregen: een doos en een stift zijn genoeg voor een hele middag
Dat maken onhandig begint: de eerste streep stelt weinig voor, en toch komt alles daaruit voort
Dat tijd verandert met wat we doen: verveeld kruipt ze; spelend vliegt ze
Dat samen spelen iets toevoegt: als Thomas komt, ook verveeld, wordt het spel niet gedeeld maar groter

🤝 Hoe houd je dit gesprek gaande?

“Wat is het leukste dat je ooit hebt bedacht met een doos, een deken of iets wat in huis lag?”
“Wat voel je in je lichaam als je je verveelt? Waar voel je het, en wat wil je dan doen?”
“Aan het begin van het verhaal gebeurt er een hele tijd niets. Waarom begint Nora volgens jullie niet meteen te spelen?”
“Zat het ruimteschip in de doos of in Nora?”
“Als de stroom terugkomt, rent Nora niet naar de tv: ze gebruikt hem voor haar spel. Wat is het verschil tussen die twee?”
“Als Thomas verveeld binnenkomt, geeft Nora hem geen scherm: ze biedt hem haar spel aan. Wat zouden jullie met maar één doos samen kunnen spelen?”

🎯 Educatieve focus

Dit verhaal stelt iets ongewoons voor: verveling zien als een goed beginpunt in plaats van een probleem dat je zo snel mogelijk moet uitschakelen. Het spreekt geen kwaad over schermen en vraagt niemand ze op te geven; het laat gewoon zien wat er aan de andere kant van een middag zonder schermen ligt — en aan het eind hoe een en hetzelfde scherm van ons in de ban houden kan overgaan in het dienen van ons eigen spel. De sleutel zit in het tempo: een aantal bladzijden lang “gebeurt er niets”, en precies die leegte heeft Nora nodig om haar verbeelding op gang te brengen. Voor gezinnen is de uitnodiging simpel en krachtig: vul niet meteen elk gaatje op. Als we de verveling even laten duren, vindt het kind vaak zelf de weg naar zijn eigen spel.