Wat zegt mijn buikje?

💭 Waar gaat dit verhaal over?

Fanti is een klein olifantje dat midden in een razend spannend spel zit als ze ineens rare geluidjes en bewegingen in haar buikje voelt. Een beetje geschrokken zoekt ze een eigen hoekje achter de grote bank thuis, om uit te vinden wat er aan de hand is en wat haar lichaam haar wil vertellen. De geduldige Papa Olifant blijft respectvol in de buurt en geeft haar alle ruimte en tijd die ze nodig heeft, zonder haar te storen.

🧠 Wat leren de kinderen?

• Het actief luisteren naar het lichaam (aandacht hebben voor de eerste signalen van binnen en die serieus nemen voordat er enige haast is).
• Het recht op een eigen plekje (begrijpen dat je achter de bank of de gordijnen verstoppen een gewone en gezonde manier is om privacy te zoeken).
• De rust en zelfverzekerde mee-regulatie (weten dat een kalme volwassene zonder haast angst wegneemt bij stappen naar zelfstandigheid).
• Het belang van geen verwachtingen over het resultaat, waarbij het leren kennen van het eigen lichaam zwaarder weegt dan of het potje wel of niet gevuld raakt.
• Het ontbreken van haast of druk (het spel wordt niet met geweld stopgezet, het gaat alleen even op pauze).

🤝 Hoe praat je hierover verder?

• “Heeft jouw buikje ook weleens van die grappige geluidjes gemaakt, net als bij Fanti?”
• “Doe je oogjes dicht, adem net als Fanti... voel je hoe je buikje nu van binnen beweegt of geluidjes maakt?”
• “Fanti heeft een geheim plekje achter de grijze bank, heb jij ook een geheim plekje thuis voor jezelf?”
• “Wat kunnen we de volgende keer doen als we voelen dat ons buikje ons iets wil vertellen?”

🎯 Educatieve insteek

De mijlpaal van het loslaten van de luier zou niet gekoppeld moeten worden aan succes of aan sociale of volwassen druk om de kleren schoon te houden, omdat dat stress veroorzaakt bij kinderen die zich vaak op de lange termijn vertaalt in problemen en ophouden. Dit verhaal wil de kinderen sterker maken en het proces volledig richten op de vaardigheid om naar binnen te luisteren: even stilstaan om te horen wat er van binnen gebeurt, vanuit een eigen plekje dat altijd geborgen blijft.